บราซิลกับไทยแลนด์ มันไม่ต่างอะไรกันเลย มันเป็นประเทศประชาธิปไตย มีผืนดิน ผืนน้ำ ผู้คน และเมืองใหญ่ เทคโนโลยี และอื่นๆ แต่ที่มันแตกต่างก็มีมาก และสิ่งสำคัญ ปัจจัยต่างๆ ก็จำเป็น

ครูบราซิล ออกแนว ติงต๊อง บางคน ใส่เสื้อกล้ามกับกางเกงยีน มาสอน(ครูไทย ใส่สูท ออกแนวเข้มงวด)

โรงเรียนไม่เน้นกฏ แต่ก็ควรทำตามบ้าง มีอิสระในการแต่งกาย และในเรื่องผมกับเล็บ ไม่เหมือนเมืองไทย เข้มงวดทุกอย่าง ระเบียบจัด

ต้องฝึกภาษามือ ภาษามือแต่ละท้องถิ่นแตกต่างกัน แต่ก็มีคล้ายกันบ้าง

เกิดเป็นคนไทยนับว่าโชคดีแล้ว ออกเสียงได้ทุกภาษา คนบราซิลเค้าออกเสียง ข และ ค แทบจะไม่ได้เลย

โรงเรียนบราซิลแม้จะเรียนเต็มวันเหมือนเมืองไทย แต่เนื้อหา อ่อนกว่าไทยมาก ไม่เน้นเรียนเท่าไหร่ แต่ค่อนไปทางกีฬา

คนบราซิล รักสนุก แม้จะชูนิ้วกลาง ก็ไม่เอาเรื่อง เมืองไทย แค่มองหน้ากัน ก็ยกพวกตีกันแล้ว

ปาร์ตี้ที่นี่ เหมือนกับเทค ยังไงยังงั้น กระทั่งงานวันเกิด ไม่มีอะไรเลย มีแต่เพลงกับเหล้า เมืองไทย มันยังมีอะไรให้เคี้ยว มีอะไรให้ทำ นอกจากกินเหล้ากับฟังเพลง

ค่าครองชีพที่บราซิล นับว่าสูงมาก น้ำขวดเดียวเล่นไปยี่สิบบาท บางที่ก็เกือบสี่สิบ

วันหยุดที่นี่มีเยอะดี ผมชอบ  แต่เทศกาลเมืองไทยก็ไม่น่าเบื่อ ผมก็ชอบ

เนื้อวัว โคตรๆ ว่ะ เหนียวเกิ๊น  โดยรวมแล้วชอบเนื้อหมูมากกว่า

ถั่วต้มเหรอวะ มันชื่ออะไรนะ ช่างมันเถอะ ตอนนี้ปรับตัวเข้ากับถั่วต้มได้แล้ว

บราซิลไม่มีไม้กวาดแบบไทยเหรอครับ ผมลำบากมากเลยครับ เอาไม้มาขัดๆๆ เอาผ้ามาถูๆๆ

บราซิลเลโร่ งี่เง่ากันทุกคน นับตั้งแต่ เด็กตัวเล็กๆ น้อง เพื่อน พี่ ครอบครัว ครู ผู้ใหญ่ งี่เง่าได้หมดทุกรุ่น

อยู่ที่นี่ เรารักการประหยัดพลังงาน แต่ไม่ว่าจะอยู่ไหน ก็รักความสบาย

คนบราซิล เต็มที่กับชีวิตฮะ ไม่เหมือนคนไทยที่ผมรู้จัก มัวแต่เกรงใจกัน เลยไม่ได้เรื่องสักอย่างอ่ะ

ถึงตอนนี้ มองปาร์ตี้อีกมุม มันมีดีขึ้นครับ ผมเข้ากับมันได้แล้ว แต่เป็นบางเวลา บางที่ และบางคนเท่านั้น

อาหาร บราซิลเจออาหารประเภทโปรตีนและไขมันเป็นหลัก กินจนเลี่ยน แต่ผมชอบ แต่ก็ยังคิดถึงอาหารไทย

ตอนอยู่เมืองไทย เพื่อนๆ ถามว่า จะไปวันไหน อยู่บราซิล เพื่อนๆ ถามว่า จะกลับไทยเมื่อไหร่

ที่ไทย ผมนั่งรถไปเรียน ใช้เวลา ประมาณชั่วโมง ที่บราซิล ผมเดินไปเรียน ใช้เวลา ยี่สิบนาที

อย่าพยายามทำตัวงี่เง่าในบางเหตุการณ์ นี่คือคำเตือน

อยู่เมืองไทยมีคนคอยปรึกษาบางปัญหา อยู่บราซิล ต้องคิดเอง ตัดสินใจเอง เพราะชีวิตนี้เป็นของเรา

มีคนเคยบอกว่า จะรู้จักตัวเอง เมื่ออยู่สถานที่อื่น กับบุคคลอื่น ในสถานการณ์อื่นๆ ที่แตกต่างจากที่เราเคยเจอ ผมไม่รู้ว่า คำกล่าวนี้จะจริงหรือเปล่า แต่ผมรู้สึกว่า ผมเชื่อแบบนั้น

มีรายการโทรทัศน์ที่บราซิล ตลกดีฮะ มีบางตอนทำได้ดีมาก แต่ผมไม่รู้ว่า พี่ไทยจะเลียนแบบได้มั้ย พี่ไทยเค้าเน้นวัฒนธรรมก่อนอื่นเลย

สุดยอดอ่ะ เด็กนอก เวลารายงาน เค้าจะเป็นธรรมชาติมาก ตัวของตัวเอง แสดงท่าทางเต็มที่ฮะ แสดงกิริยาพร้อมกับการบรรยาย ได้คะแนนตามนั้น  เด็กไทยฮะ เรียบร้อย มีเกร็งบ้าง แสดงท่าทางได้ไม่ค่อยมาก รู้สึกว่า คะแนนจะได้จากกิริยาท่าทาง ต้องนอบน้อม ผมว่าเด็กไทยเสียเปรียบตรงนี้แหละ ครูไทยเค้าเจ้าระเบียบเกินไป

เดี๋ยวจะเพิ่มเติมต่อ